خوابگردی در سنین پایین با برخی مشکلات روحی پدید می آید کابوس های وحشتناک و خرو پف می توانند باعث خوابگردی شما شوند. سعی کنید استرس کودکتان را کنترل و درمان کنید تا خوابگردی وی برطرف شود.
محققان کانادایی میگویند در صورتی که والدین کودکی خوابگرد باشند احتمال ابتلای کودک به این اختلال ۷ برابر میشود. محققان پس از زیر نظر گرفتن دو نوع اختلال خواب یعنی خوابگردی و کابوس متوجه شدند این مسائل ژنتیکی است و در صورتی که یک والد دچار اختلال خواب باشد احتمال بروز همان مسئله در کودک سه برابر و اگر هر ۲ والد دچار باشند احتمال ۷ برابر میشود. محققان در راستای اثبات این مسئله بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ عادات خواب ۱۹۰۰ کودک ۵/۱ تا ۱۳ ساله را زیر نظر گرفتند. طبق مشروح نتایج تحقیقات که در مجلة Jama منتشر شده است، ۱۰ سالگی پیک اختلال خوابگردی و ۲ و ۵/۱ سالگی زمان اوج کابوسهای شبانه است. میزان شیوع خوابگردی در کودکان حدود ۱/۲۹% و شیوع کابوس همراه با خروپف حدود ۲/۵۶% است. محققان کانادایی روسی و ایرلندی همچنین دریافتند ۳/۱ کودکانی که در ۵/۱ سالگی دچار کابوسند در ۱۰ سالگی دچار خوابگردی میشوند.
خوابگردي جزو اختلالات خوشخيمي است که مشکلي را براي کودک و بزرگسال ايجاد نميکند و فقط امن کردن منزل، ضرورت دارد. لزومي به کنترل بچهها نيست و فقط خوابگردها بايد در محيط امني قرار گيرند تا از بروز حادثه براي آنان جلوگيري شود. معمولا يک دوره کوتاه دارد که به طور دقيق نميتوان مشخص کرد چه مدت طول ميکشد اما پس از اتمام دوره فرد به سر جاي خود برگشته و ميخوابد. در مورد حرف زدن در خواب هم که شامل جيغ زدن و صحبت کردن ميشود بعد از اتمام خواب عميق و شروع مراحل ديگر خواب اين اختلال به پايان ميرسد. آمار دقيقي در مورد شيوع حرف زدن در خواب و اختلال خوابگردي وجود ندارد اما حرف زدن در خواب شيوع بالاتري دارد. معمولا اختلالات خواب جنبه فاميلي و خانوادگي دارند و در ساير افراد درجه اول نيز ممکن است ديده شود. همانطور که گفتيم، استرس بهطور خاص موجب تشديد اين اختلال ميشود. اگر چند ساعت بعد از خوابيدن، فرزندتان را در حالت خواب و در حين راه رفتن ديدهايد تعجب نکنيد، چرا که اين اختلال در ميان برخي کودکان ديده ميشود. خوابگردي مسالهاي شايع در بين کودکان است، با اين حال اغلب خوابگردها فقط گاهي اين کار را انجام ميدهند و با رسيدن به سنين نوجواني معمولاً خوابگردي از بين ميرود
